با اينكه درد امانم رو بريده اما خوشحالم.(ســـپــيــدي مـــن از بــي رنــگــي ســــت!!!)

فوري به اتاقم ميرم و مثه يه بيمار تب دار توي تختخواب ميفتم..ته دل از اين درد راضيم.

به كفش عيدم نگاه ميكنم و با خودم فكر ميكنم كه ديگه از فردا نميپوشمش..زيادي پاشنش بلنده.

صداي مهمونامون رو ميشنوم ...جايي رو سراغ ندارم وگرنه حتما فرار ميكردم.هيچ پشت و پناهي برام نمونده در غير اينصورت يك لحظه هم صبر نميكردم و حاضر ميشدم به همه چيز و همه كس پشت پا بزنم...!!

دوباره دردم گرفت.طرف چپ دلم احساس سنگيني و درد ميكنم.بالشم رو سفت تر بغلم ميگيرم و به تو فكر ميكنم اما مامانم اجازه ي فكر اضافي رو بهم نميده و مجبورم میکنه  از اتاقم برم بيرون ...

به صندلي هاي اشغال شده توسط مهمونا نگاه ميكنم..زن داييم از جاش بلند ميشه و اصرار داره جاشو بده به من.پشت اين ظاهر مهربون نفرتي رو نسبت به خودم احساس ميكنم نميدونم چرا ؟!

چند دقيقه فقط ميتونم تحمل كنم و دوباره به اتاقم بر ميگردم جاي بهتري رو سراغ ندارم وگرنه فرار میکردم از این فضای حاکم بر خونه بالش رو سفت تر تو بغلم میگیرم و باز به تو فكر ميكنم...!!(من تمام قصه هایم قصه ی توست)!

مانيا

پیوست:

نرم نرمک میرسد اینک بهار خوش به حال روزگار...!!