باز گفتي اشتباهت ديده ام گفتمت باشد بخشيدم تورا

باز هم اين قصه ات تكرار شد با رقيبان رفتنت انكار شد

آنقدر كردي كه ديگر قلب من از تو و از عشق تو بيزار شد

آن رقيبان يك شبت ميخواستند ذره ذره پاكي ات مي كاستند

شب به مهمان خانه ات مهمان شدند صبح اما از برت برخاستند

آمدي گفتي پشيماني دگر زين پس پاك ميماني دگر

گفتمت توبه به گرگان چاره نيست گفتي ام چون كوه ايماني دگر

گفتمت باشد بخشيدم تورا اخم وا كردم خنديدم تورا

زين حكايت ساعتي نگذشت تا باز با آن ديگري ديدم تورا

تورا ديگر نميخواهم

مگو ديوانه ميباشم

كه ديگر خانه ات همچو مسافرخانه ميباشد

مانیا