رضا:

عزیزم من یکی از دوستای نزدیک حامد هستم . یک سوال ازتون دارم . شما همون دختری هستین که حامد میگفت دوستش داره و میخواد باهاش بره آلمان ؟ اگر حامد براتون مهم بود جوابمو بدین چون چیزی هست که باید بهتون بگم

محمدرضا:

با سلام به شما من یکی از اقوام ودوستان حامد باباخانی هستم وخواهش میکنم مطلبی از حامد ننویسید من تا آنجا که اطلاع دارم حامد پسری فوق العاده خوب و مودب بود و تنها خواهشی که دارم این است که اینقدر ننویسید حامد عاشق من بود حامد دیونه من بود من تا آنجا که میدانم همه عاشق حامد بودن و باز هم تا آنجا که میدانم حامد شخصی را دوست داشت که آن را هم در ثانیه به ثانیه مراسمش میدیدم که فقط میدانم اسمش سحر بود و حامد را حتی در روز تولدش تنها نگذاشت

..

نمیدونم چطور رابطم با حامد شروع شد

اما میدونم هرروز باهم حرف میزدیم

از خودمون از علاقه هامون از دورو ور .. از همه چی!!

نمیدونم چرا

اما یه روز به دیدنش رفتم

رفتارش اخلاقش قیافش به دلم نشست

گفت فاب شیم گفتم بشیم

روزای سختی بود

من دانشگام در شهری بود که باعث میشد ازش همیشه دور باشم

و

اون کارش طوری بود که باعث میشد وقت زیادی روشون بذاره

 روزها با تنهایی میساختم

گریه میکردم از دلتنگی

و اون با صداش با حرفاش منو آروم میکرد

گذشت اومدم تهران

توی ۳۶۰ دیدم کامنتهاشو دختری به اسم پونه بسته

عصبانی شدم

گفتم این کیه حامد؟

گفت اون یکی پیج خودمه

دوباره پرسیدم

گفت دوستمه دبی هست و اینا..

رابطمون سرد شد

بخاطر دروغش

بهم زدیم

من موندم و دلتنگی..

باهم حرف میزدیم

اما ایندفعه مثه دوتا دوست

میرفتم استدیو آوین میدیدمش..

براش قطاب میوردم

باهام قرار گذاشتیم تابستون نمایشگاه عکس بزنیم

عکسایی که مینداختو نشونم میداد

ماه آخر اصرار داشت برم ببینمش

میگفتم نه

نمیشه

از خودم

از حسم نسبت به اون میترسیدم

اما اون ماله من نبود

نباید روش احساس مالکیت کنم

حامد خیلی خوبی هاش بیشتر از بدی هاش بود

حامد دوست خوب من بود اینو جدا میگم

تا اینکه یه روز صبح دیدم گوشه ی عکسش سیاه زدن

دیدم حامد رفته

اشک امونم نمیداد

زار میزدم

از خدا حامد و میخواستم

زنگ زدم به ایرانسلش گفتم راسته این خبر

و شنیدم که فرداش قراره خاکش کنن

رفتم بهشت زهرا

همه بی تاب و دلتنگ حامد بودن

داداش حامد ضجه میزد

و برای برادرش دلتنگ بود

برادر کوچیکترش که شباهت بیشتری به حامد داشت

دل آدم رو به درد میورد

عمه ی حامد اصرار میکرد که صورت حامد رو ببینه

پاهام میلزید

فکر خودکشی یه لحظه راحتم نمیذاشت

گفتم حامد هفته دیگه میام پیشت

و زار زار گریه می کردم

مسجدش فردای اونروز برگذار شد

تنها رفتم

جایی رو که بلد نبودم

توی سالن نشستم یه گوشه

تنهایی اشک ریختم و عکسشو بوسیدم

کوچه ی مسجد پر از پسرای موتور سوار بود

بهم تنه زدن

بهم متلک گفتن

ترسیده بودم

تنها بودم

اما به خاطر حامد ادامه دادم

با صلوات کوچه رو رد کردم

تو تمام مراسمش شرکت کردم..

تولدش جمعه بود

خیلی ها رفتن سر خاک

اما من اونروز نرفتم

چون میخواستم تنها باشم باهاش

نمیخواستم کسی منو بشناسه

درد و دلم رو توی وبلاگ نوشتم

که کسی از آشناها نبینه

اما پیدام کردن

اما این حقه من بود آیا؟!

که اینطور بشنوم

که صورت معصوم حامد برام تبدیل به یه آدم دیگه بشه

وقتی کامنتارو دیدم

دنیا رو سرم خراب شد

حامد

دوست من بود

چرا نمیخواین معنای واقعی دوست رو بفهمین

دوست دختر و دوست پسر بازی چجور ماجرای احمقانیه ایی

که افکارو خراب میکنه

من اونروز حامد و سر خاک همراه با بقیه حلال کردم

پس الانم حلاله

حامد آزاد بود هرکاری میخواد بکنه

من فقط یه دوست ساده بودم

هرچند دلتنگ اون بوسه ها هستم

دلتنگ آرامش اون چهره اش

..

اما

همین جا پرونده ی حامد رو میبندم

و دیگه راجع بهش نمینویسم

تا آقای محمدرضا خان

از دستم ناراحت نشه

و

سحر عزیزم

برات از خدا صبر میخوام میدونم خیلی سخت بود رفتنش

هنوز باورم نمیشه

حامد

دوست داشتم و دارم

برات طلب آمرزش میکنم

همیشه در یادمی

هر شب مثه این چند وقت برات دعا خواهم خوند

به امید روزی که دوباره همدیگرو ببینیم

دوست کوچکت

مانیا