ملودی

مثله همیشه بدون اینکه در بزنه وارد اتاق میشه

هیکل ظریفشو میندازه روی تخت

و

زل میزنه بهم

نگامو از روی صفحه ی مانیتور بلند میکنم

عینکم و بر میدارم

و

بهش خیره میشم

بدون مقدمه چینی میره سر اصل مطلب:

تو که میخواستی برای امسال هم درس بخونی چرا رفتی یزد؟!

هاج و واج نگاش میکنم

آب دهنشو قورت میده و میگه

خب همینجا میخوندی..

ماتم ازین حمله ی ناگهانی

 .. و فقط نگاش میکنم

از حالت عصبیش میفهمم

 که هرچی بگم باور نمیکنه

 دوباره میگه تو ادبیات خونده بودی مگه نه؟!

میگم معلومه که نه..

مهلتی برای ادامه ی حرفم پیدا نمیکنم

با صدای بلندتر میگه:

 عزیزم ادبیات انقدر سخت بود که کسی که نخونده بود نمیتونست زیاد بالا بزنه..

و تو درصد هات از پارسال بهتره..

میپرم وسط حرفش و میگم اما خودت میدونی که من جزوه اینا با خودم نبرده بودم

و

امسال کم تر از پارسال به سوالا جواب دادم برگم تقریبا سفید بود

خودت که دیدی سر جلسه

از جاش بلند میشه

میاد جلوی میزم

تو چشمام نگاه میکنه و میگه:

همه چی جزوه نیست..

با نیشخندی که مثله خنجری میره تو قلبم ادامه میده:

مهم نیست

نمیخواد توضیح بدی

با استیصال میگم الانم که رتبم خوب نشده  جایی قبول نمیشم اگرم بشم منکه آزمون عملی نمیام بدم..

تو اتاق راه میره

 روشو میکنه به دیوار با پوزخند میگه:

ماشالله بگو که درصدات از منفی رسیده به..

انگار که دیگه صداشو نمیشنوم

از این همه بی انصافی دلم میگیره

از کسی که برام عزیزترین فرد زندگیم محسوب میشد توقع چنین برخوردی رو نداشتم..

متوجه حالم میشه

میگه:

منکه دعوا ندارم

با رتبه ی تو هم کاری ندارم

ولی..

هیچی ببخشید

از اتاق میره بیرون

من میمونم و یه دنیا فکر و خیال

مانیا

 پیوست:

دلا دیدی که خورشید از شب سرد

                                               چو اتش سر ز خاکستر برآورد