امروز صبح وقتي همه خواب بودند از تخت فلزي خوابگاه اومدم پايين.

شونم رو بر داشتم

جلوي آيينه واستادم

 به شونه كردن موهام مشغول شدم و ديدمش!

اولين تار موي سفيد من

نميدونم چه جور حسي بود؟!

گنگ نيستم اما گنگ هستم...من چگونه حسي هستم؟!

حس درد

حس دوري

حس بغض

حس بزرگ شدن

نياز داشتم كه كسي كنارم باشه تا التيام بخش اين دردم باشه اما ..

كسي نبود!

حتي تو

(دل من ز غصه خون شد دل او خبر ندارد)!

....

خيلي سخته كه بدوني كسي و كه دوسش داري داره ازت دور ميشه!

وعشق صداي فاصله هاست.....!!

كاش ميتونستم اين فاصله هارو كم كنم

كاش ميتونستم باهاش يكرنگ يشم

كاش ميتونستم اين يكرنگي و حفظ كنم

تا يكي بشيم

تا شايد اونوقت ديگه از هم جدا نميشديم

.....

مانیا

ببخشید دیر میام و بی جواب میرم...